Dziady to tytuł książki, którą w XIX (dziewiętnastym) wieku napisał polski pisarz, Adam Mickiewicz. Składają się z 4 części, ale te części nie są uporządkowane w kolejności od pierwszej do czwartej. Możemy powiedzieć, że w czasach Mickiewicza taka była moda, że nie wszystko musiało być logiczne i zorganizowane… Słowo dziady oznacza tu przodków, naszych dziadków, w sensie ludzi, którzy żyli na ziemi przed nami. Jest to też nazwa uroczystości opisanej w II części Dziadów.
II część Dziadów rozgrywa się na cmentarzu, a dokładnie w kaplicy. Ludzie zbierają się tam raz w roku w nocy z 31 października na 1 listopada, żeby modlić się za dusze zmarłych. Wśród nich jest Guślarz, który odprawia różne rytuały i kontaktuje się z duchami. Najpierw wzywa duchy lekkie, potem ciężkie, a na końcu pośrednie.
Kiedy dany duch się pojawia, Guślarz oferuje mu przygotowane smakołyki i pyta, czego potrzebuje. Duchy opowiadają o swoim życiu na ziemi i o tym, dlaczego, przez błędy popełnione za życia, nie mogą dostać się do nieba.
Pierwszy duch, a właściwie para duchów, to rodzeństwo – Józio i Rózia. Odmawiają poczęstunku w postaci słodyczy, bo mówią, że mieli ich pod dostatkiem na ziemi. Poza tym ich życie było zbyt łatwe i beztroskie, dlatego proszą o dwa ziarna gorczycy, czyli o coś gorzkiego.
O północy przybywa duch gospodarza, który za życia był bogaty, posiadał dużo ziemi i miał duży dom. On właśnie chciałby coś zjeść i czegoś się napić, ale wokół niego krążą ptaki, które wyrywają mu jedzenie z ust. Okazuje się, że wśród ptaków jest sowa i kruk. Sowa to duch kobiety, którą ten mężczyzna wygonił i pozwolił umrzeć z zimna, gdy ta prosiła go o pomoc. Kruk z kolei to chłopak, którego mężczyzna kazał pobić za to, że zerwał owoce z jego ogrodu, żeby zaspokoić głód.
Na końcu przybywa duch dziewczyny, Zosi. Dziewczyna unosi w powietrzu, choć chciałaby stanąć na ziemi. Nie może tego zrobić, bo za życia była oddalona od zwykłych spraw i innych ludzi.
Po zakończonym rytuale niepodziewanie pojawia się jeszcze jedna tajemnicza postać – nieszczęśliwie zakochany upiór… Jego historia jest dokładniej opowiedziana w IV części Dziadów.
Choć Dziady są napisane wierszem i zawierają wiele trudnych słów, nawet nieużywanych współcześnie, to opowiadają tak na prawdę o tym, jak należy żyć. A dokładniej: jak ludzie kiedyś uważali, że należy postępować. Duchy uczą, że człowiek musi doświadczyć w życiu również smutnych chwil, nie tylko radosnych; że powinien pomagać potrzebującym oraz szanować innych i nie żyć w oderwaniu od rzeczywistości. Możemy się z tym oczywiście zgadzać lub nie. Na pewno warto się zastanowić, czy te prawdy moralne są obecnie aktualne.
polski za granicą 
Dodaj komentarz